cień anioła
                                                Bóg stworzył cierpienie,
                                                      potem dodał nu skrzydła
                                                          z lekkiego eteru i ciszy.
                                                                  Tak powstały anioły.
..

Rola aniołów w Dziele Łukasza

2012-03-26 15:23:37, komentarzy: 0

Rola aniołów w Dziele Łukasza

 

Trzecia Ewangelia i Dzieje Apostolskie zgodnie z założeniem autora stanowią jedna całość, stąd noszą nazwę Dzieło Łukasza. W Ewangelii Łukasz usiłuje powiedzieć o wszystkim, co Jezus uczynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym, udzielił, przez Ducha Świętego, ostatnich poleceń Apostołom.

Anioł w Dziele Łukasza występuje w różnych formach: pod imieniem własnym „Gabriel” (2x), jako „Anioł Pański” (6x), „anioł” Boży (4x), „zastępy niebieskie” (1x), „święty anioł” / „święci aniołowie” (2x), oraz zwyczajnie „anioł” / „aniołowie” (28x).Ponadto istnieją określenia porównawcze takie jak „podobny do anioła” (1x), „równi aniołom” (1x), czy też „anioł z nieba” (1x). Poza tym należy tu dołączyć określenie „dwaj mężowie w lśniących szatach” oraz „mąż w lśniącej szacie”, wiadomo bowiem, że są to istoty nadprzyrodzone (3x). W sumie posiadamy dziesięć różnych określeń aniołów, które łącznie występują 49 razy.

Podkreślić należy, że aniołowie w Dziele Łukasza pełnią bardzo ważna rolę. W dziewięciu kontekstach ich pojawienie się jest związane z wydarzeniami zbawczymi wielkiej wagi, które poniekąd wyznaczają nowy etap w historii zbawienia. Najczęściej aniołowie zwiastują te właśnie wydarzenia zbawcze i wyjaśniają je. Na ogół w tych objawieniach występuje Anioł Pański, który w Ewangelii Dzieciństwa posiada nawet własne imię Gabriel. Do tego rodzaju wydarzeń, z którymi łączy się objawienie anioła należą: Zwiastowanie narodzin Jana Chrzciciela, Zwiastowanie narodzin Jezusa Chrystusa dane Maryi, Zwiastowanie narodzin Jezusa Chrystusa dane pasterzom.

W tych przypadkach anioł jawi się jako Boży posłaniec, który mówi i działa w imieniu Boga. Ma on za sobą Boży autorytet, a jego objawienie ma charakter epifaniczny, tzn. zawiera czynnik zewnętrzny, fizyczny. Szczególnie uwidacznia się to przy zwiastowaniu narodzin Jezusa pasterzom. Anioł Pański jest tutaj przyodziany chwałą Pańską, która olśniewa swoim blaskiem pasterzy. Do Anioła Pańskiego z kolei przyłączyło się mnóstwo „zastępów niebieskich”, które sprawują niebiańską liturgię na cześć Mesjasza rozpoczynającego zbawczą misję na ziemi.

Dwa kolejne bardzo ważne etapy w historii zbawienia, naznaczone obecnością aniołów to Zmartwychwstanie i Wniebowstąpienie Jezusa. Tutaj aniołowie pojawiają się po dwóch, np. jako „dwaj mężowie w lśniących szatach”. Występują oni jako urzędowi świadkowie, wskazujący i wyjaśniający daną tajemnice. Trzy kobiety w pustym grobie w dniu Zmartwychwstania, jak i mężowie z Galileo w dniu Wniebowstąpienia, nie maja cienia wątpliwości, że ci „dwaj mężowie” są aniołami.

Ponowne pojawienie się Anioła Pańskiego ma miejsce przy dwukrotnym uwolnieniu z więzienia, najpierw wszystkich apostołów a później samego Piotra. Anioł Pański przy uwolnieniu wszystkich apostołów przypomina im ich główne zadania głoszenia słów życia oraz dawania świadectwa Jezusowi Zmartwychwstałemu. Ponadto umacnia ich, by z odwagą pełnili swe posłannictwo. Natomiast przy uwolnieniu Piotra Anioł Pański wyraźnie pełni rolę wybawiciela i przewodnika. To jego działanie, bogate w nadprzyrodzone znaki, udowadnia, że Bóg nieustannie kieruje Kościołem i otacza go swą nadzwyczajną opieką.

Wybawienie Piotra od niechybne śmierci oznacza, że osoba Piotra ma ogromne znaczenie dla młodego jeszcze Kościoła. Bóg ma bowiem względem niego swoje przedziwne plany, które chce w pełni zrealizować. Piotr ma oddać swoje życie za wiarę w Jezusa Chrystusa, w służbie Kościołowi, ale nie w tym momencie i nie w Jerozolimie.

Dwa ostatnie bardzo ważne etapy w historii zbawienia wiążą się z objawieniem Anioła Pańskiego diakonowi Filipowi oraz ukazaniem się anioła Bożego rzymskiemu Korneliuszowi. W pierwszym przypadku Anioł Pański pełni rolę Bożego posłańca o pośrednika w dziele nawrócenia Etiopczyka. Według Dziejów Apostolskich jest on pierwszym poganinem, który został ochrzczony i włączony do Kościoła. Interwencja Boża za sprawą Anioła Pańskiego skłania tutaj rodzący się Kościół do przekraczania barier kulturowych, rasowych; poucza, że trzeba zacierać granice etniczne i społeczne oraz każe nieść odważne owoce zbawienia wszystkim ludom ziemi. Natomiast w drugim przypadku anioł Boży skłania Korneliusza, by zaprosił do swego domu księcia apostołów, Piotra. Cała pogańska rodzina Korneliusza nawraca się i przyjmuje chrzest. Tutaj też otwiera się nowa karta w dziejach Kościoła: głoszenie Ewangelii poganom i udzielanie im chrztu, z pominięciem uprzedniego włączania ich we wszystkie zwyczaje religii żydowskiej. Ten sposób ewangelizacji rozpowszechnił się w Kościele, głownie za sprawą działalności apostolskiej Pawła. Wyżej przedstawione objawienie się aniołów w Dziele Łukasza należy niewątpliwie do najważniejszych, gdyż wskazuje na różne etapy w historii zbawienia.

W Dziele Łukasza istnieją jeszcze cztery wzmianki o aniołach, mówiące o ich pojawieniu się i działaniu. Dwie z nich dotyczą życia Jezusa, a dwie wydarzeń z życia Kocioła. Podam je w porządku chronologicznym. Wzmianki o aniołach w życiu Jezusa dotyczą dwóch wielkich prób, których Jezus doświadczył u początku i u końca swojej działalności. Najpierw jest to kuszenie Jezusa na pustyni, gdzie diabeł usiłuje wystawić Go na próbę zwodząc perspektywą nadzwyczajnej opieki aniołów, a później podsumowanie pokusy odrzucenia cierpienia podczas duchowej udręki Jezusa na modlitwie w Ogrodzie Oliwnym. Wówczas to anioł z nieba pociesza i umacnia Jezusa. Dzięki temu Jezus ufnie i spokojnie podejmuje mękę krzyżową. Ostatnie pojawienie się Anioła Pańskiego w Dziele Łukasza dotyczy wymierzenia kary królowi Herodowi Agryppie I za bluźniercze przywłaszczenie sobie boskiej godności oraz okrutne prześladowanie chrześcijan.

Tak jak Jezus był umacniany i pocieszany przez anioła z nieba w Ogrodzie Oliwnym, tak również Paweł doznaje umocnienia i pocieszenia przez anioła, który ukazuje mu się podczas straszliwej burzy morskiej, kiedy jako więzień udaje się z Jerozolimy do Rzymu. W tym wydarzeni, za pośrednictwem anioła, Bóg objawia się jako Pan historii, w którego ręku spoczywają losy każdego człowieka.

Pozostałych siedem interesujących nas kontekstów w Dziele Łukasza też przytacza naukę o aniołach. W pięciu przypadkach jest to nauczanie Jezusa, a w dwóch diakona Filipa i apostoła Pawła. W pierwszym przypadku Jezus mówiąc o nawróceniu grzesznika podkreśla, że jest ono powodem radości dla Boga. Tę radość Bóg wyraża wobec aniołów Bożych, którzy otaczają Jego tron. Niewątpliwie w tej radości Bożej biorą udział także wszyscy aniołowie. W drugim przypadku Jezus w przypowieści o bogaczu i ubogim Łazarzu ukazuje aniołów jako tych, którzy przenoszą sprawiedliwego, ubogiego Łazarza do krainy wiecznego pocieszenia. W trzecim przypadku Jezus mówiąc o przyjściu syna Człowieczego u końca czasów zaznacza, że przybędzie On przyodziany własną chwałą, w chwale Ojca swego i w otoczeniu świętych aniołów. Tutaj tak Ojciec, jak i święci aniołowie stanowią publiczność, wobec której Syn Człowieczy będzie się wstydził tych uczniów, którzy za ziemskiego życia publicznie wstydzili się Jego i Jego nauki. W czwartym przypadku Jezus mówi o sądzie Borzym, na którym Syn Człowieczy wobec aniołów Bożych będzie się do kogoś przyznawał lub będzie się go zapierał, w zależności od tego czy ów człowiek za życia na ziemi przyznawał się do Jezusa, czy zapierał się Go słowem lub życiem. W końcu Jezus poucz że tchy, których Bóg uzna za godnych udziału w świecie przyszłym, obdarzy także nieśmiertelnością i uczyni równymi aniołom.

Dwa ostatnie przykłady nauczania o aniołach znajdujemy w Dziejach Apostolskich. Zarówno w pierwszym, jak i drugim przypadku jest to nauczanie pośrednie, mianowicie tak Szczepan, jak i Paweł stoją przed Sanhedrynem, oskarżeni o herezje w stosunku do religii żydowskiej, wyznają wiarę zgodną ze zdrową tradycją żydowską, opierająca się na Mojżeszu i prorokach. W prawdzie nie mamy tutaj do czynienia z wizją czy działaniem anioła, ale pojawiające się wzmianki o aniołach ukazują ciągłość tradycji między ortodoksyjnym judaizmem a chrześcijaństwem. W świetle tej wspólnej tradycji anioł to przede wszystkim istota duchowa, niebiańska, którą Bóg posługuje się w zarządzaniu światem stworzonym i w realizacji swoich planów zbawczych.

« powrót

Dodaj nowy komentarz

Wyszukiwarka

Strony internetowe dla firm - szybko i za darmo!