cień anioła
                                                Bóg stworzył cierpienie,
                                                      potem dodał nu skrzydła
                                                          z lekkiego eteru i ciszy.
                                                                  Tak powstały anioły.
..

Jan Paweł II o aniołach

2012-03-26 15:22:55, komentarzy: 0

Jan Paweł II o aniołach

 

 

Audiencja generalna 06.061986

Jako stworzenia natury duchowej, aniołowie posiadają rozum i wolną wole w stopniu doskonalszym niż człowiek, niemniej w stopniu skończonym. Aniołowie są więc bytami osobowymi i w tym znaczeniu także stanowią obraz i podobieństwo Boga. Pismo Święte mówi o aniołach, używając nie tylko nazw indywidualnych (takich jak imiona własne: Rafał, Gabriel, Michał), ale także nazw zbiorowych (takich jak serafiny, cherubini, trony, potęgi, moce, panowania, księstwa); rozróżnia wreszcie pomiędzy aniołami a archaniołami. Choć język Pisma Świętego ma charakter analogiczny i reprezentatywny, można wnosić, że te byty osobowe łączą się z sobą w pewne jakby społeczności – według stopnia doskonałości lub według szczególnych zadań, jakie są im właściwe. Pisarze starożytni i sama liturgia mówią również o chórach anielskich (9 chórów według Pseudo – Dionizego Areopagity). Teologia zwłaszcza patrystyczna i średniowieczna, nie odrzuca tych wyobrażeń, ale stara się je wyjaśnić pod względem doktrynalnym i mistycznym, nie przypisując im jednak wartości bezwzględnej. Św. Tomasz skupił swe dociekania na cechach ontologicznych, na zdolnościach poznawczych i wolitywnych oraz duchowym wyniesieniu owych stworzeń czysto duchowych, zarówno ze względu na godność, jaką posiadają one w hierarchii bytów, jak i dlatego, że pozwalało mu to pogłębić wiedzę na temat zdolności i czynności właściwych czystemu duchowi, a tym samym wyjaśnić w niemałym stopniu zasadnicze problemy, które od początku nurtują i pobudzają myśl człowieka: poznanie, miłość, dobroć Boga, osiąganie jego królestwa.”

 

Wiara Kościoła, oprócz istnienia aniołów, uznaje pewne charakterystyczne cechy ich natury. To, że świat anielski jest natury czysto duchowej, oznacza przede wszystkim ich niematerialność i nieśmiertelność. „Aniołowie nie są ciałem” (nawet jeśli ze względu na misje pełnioną wobec człowieka przyjmują w pewnych momentach postać widzialną), a zatem nie odnosi się do nich to prawo zniszczalności, które jest udziałem całego świata materialnego. Chrystus powie kiedyś, odwołując się do życia przyszłego po zmartwychwstaniu ciał: „umrzeć nie mogą gdyż sa równi aniołom (Łk 20,36)”.

 

Aniołowie są nieśmiertelni i posiadają naturę społeczną, co oznacza, że mogą poznawać świat zewnętrzny i są otwarci na duchową wspólnotę. Jan Paweł II, podczas audiencji generalnej 23-07-1986, w następujących słowach wyrażał si na temat rozumności i wolności aniołów:

 

W doskonałości swojej duchowej natury aniołowie powołani są od początku – na mocy posiadanego rozumu – do poznania prawdy i umiłowania dobra, które znają w sposób pełniejszy i doskonalszy, aniżeli może je znać człowiek. Miłość ta jest aktem wolnej woli, bowiem w przypadku aniołów wolność oznacza możliwość wyboru pomiędzy działaniem na rzecz znanego im Dobra, czyli Boga, lub wbrew Niemu. Trzeba tutaj powtórzyć to, co już uprzednio zostało powiedziane w związku z człowiekiem: stwarzając istoty wolne, Bóg chciał, aby w świecie urzeczywistniała się owa miłość, która jest możliwa tylko na gruncie wolności. Chciał przeto, ażeby stworzenie, obdarzone Jego obrazem i podobieństwem, mogło w sposób możliwy najpełniejszy upodobnić się do niego, do Boga, który „jest miłością” (1J4,8.16). Stwarzając czyste duchy, jako istoty wolne Bóg w swojej Opatrzności nie mógł nie przewidzieć również możliwości grzech aniołów. Ponieważ zaś Opatrzności jest odwieczną Mądrością miłującą, Bóg sam wie, jak z dziejów tego grzechu, nieporównanie radykalniejszego jako grzech czystego ducha, wyprowadzić ostateczne dobro całego stworzonego wszechświata”.

 

Jan Paweł II, wierny tradycji, wylicza następujące zadania, jakie pełnią aniołowie: adorują Boga, ujawniają Boża Opatrzności, pośredniczą między Bogiem a ludźmi, są stróżami człowieka, zwiastują ludziom wole Boga, uczestniczą w dziejach zbawienia ludzkości itd. Nawiązując do posługi adoracji Boga, papież mówi:

Zwróćmy uwagę, że aniołami nazywa Pismo Święte oraz Tradycja te czyste duchy, które w podstawowej próbie wolności wybrały Boga, Jego chwałę oraz Jego królestwo. Są one zjednoczone z Bogiem przez uświęcającą miłość, która płynie z jasnego i uszczęśliwiającego widzenia Trójcy Przenajświętszej. „Aniołowie... w niebie – mówi Chrystus – wpatrują się zawsze w oblicze Ojca mego, który jest w niebie” (Mt 18,10). Owo „wpatrywanie się w oblicze Ojca” jest najwyższym przejawem adoracji Boga. Można powiedzieć, że w nim spełnia się owa „niebiańska liturgia” w imieniu całego kosmosu, z którą nasza ziemska liturgia Kościoła łączy się stale a zwłaszcza w swoich momentach szczytowych. Wystarczy wspomnieć akt, w którym Kościół na całym świecie, codziennie i o każdej porze, przed rozpoczęciem Modlitwy Eucharystycznej w centralnym punkcie Mszy świętej, odwołuje się do aniołów i archaniołów, by śpiewać chwałę Boga po trzykroć Świętego, jednocząc się z tymi pierwszymi adoratorami Boga w oddawaniu czi i w miłosnym poznaniu niewypowiedzianej tajemnicy Jego świętości”.

 

Aniołowie objawiają również Bożą Opaczność:

 

Wobec Boga, który jest Duchem absolutnie doskonałym – mówi papież Jan Paweł II - „świat stworzeń duchowych jest z natury, tzn. z racji swoje duchowości o wiele bliższy, aniżeli świat stworzeń materialnych. Stanowi on jakby najbliższe „środowisko” Stwórcy. Pismo Święte daje dosyć wyraźne świadectwo tej bliskości aniołów wobec Boga. Mówiąc o nich posługuje się takimi przenośniami, jak „tron” Boga, Jego „zastępy”, Jego „niebiosa”. Przez całe stulecia chrześcijaństwa poezja i sztuka czerpały z Pisma Świętego natchnienie, przedstawiając nam aniołów jako orszak Boga”.

 

Aniołowie pośredniczą również pomiędzy Bogiem a ludźmi.

 

Nazwa. Używana w Piśmie Świętym dla ich (aniołów) określenia, wskazuje na to, że Objawienie uwydatnia przede wszystkim ich zadania wobec ludzi: anioł (angelus) oznacza „zwiastuna”. Hebrajskie malak, używane w Starym Testamencie, oznacza raczej posła czy ambasadora. Funkcją aniołów, stworzeń duchowych jest, pośredniczenie pomiędzu Bogiem a ludźmi. List do Hebrajczyków mówi w związku z tym, że Chrystus otrzymał imię, a zatem stał się znacznie wyższym pośrednikiem aniżeli aniołowie (por.Hbr 1,4)”.

 

Aniołowie uczestniczą również w dziejach zbawienia ludzkości, jak uczy Jan Paweł II:

 

Uczestnicząc w życiu Trójcy poprzez światło, aniołowie są – wedle świadectwa Objawienia – powołani także do tego, aby w momentach określonych planem Bożej Opatrzności uczestniczyć w dziejach zbawienia ludzi... W to wierzy i tego naucza Kościół , w oparciu o Pismo Święte, z którego dowiadujemy się, iż zadaniem dobrych aniołów jest ochrona ludzi i troska o ich zbawienie”.

 

Audiencja generalna 6 czerwiec, 9 lipiec, 30 lipiec 1986

 

 

« powrót

Dodaj nowy komentarz

Wyszukiwarka

Strony internetowe dla firm - szybko i za darmo!